ERIC CLAPTON

Vandaag vieren we de Geboortedag van Eric Clapton, de Gitaarlegende die de Muziekwereld Veranderde.

Verderop in dit blog zijn biografie

De digitale bewerking van de afbeelding hierboven en
de 366 muzikale verjaardagskalenders, zijn made by me, Frieke.

Click op een afbeelding om de kalender te bekijken.

Inleiding

Eric Clapton, geboren op 30 maart 1945 in Ripley, Surrey, Engeland, wordt wereldwijd beschouwd als een van de grootste gitaristen aller tijden. Met zijn unieke combinatie van blues, rock en soul heeft hij decennialang een enorme invloed gehad op de muziekwereld. Zijn bijnaam ‘Slowhand’ verwijst naar zijn meesterlijke gitaartechniek, waarbij elke noot met zorgvuldige precisie en emotionele diepte wordt gespeeld.

Clapton is de enige artiest die drie keer in de Rock and Roll Hall of Fame is opgenomen: als soloartiest, als lid van The Yardbirds en als lid van Cream. Dit unieke onderscheid onderstreept zijn ongeëvenaarde invloed op de muziekgeschiedenis.

Vroege Jaren en Muzikale Ontdekking (1945–1963)

Eric Patrick Clapton werd geboren als buitenechtelijk kind van Patricia Molly Clapton (16 jaar oud) en Edward Walter Fryer. Hij groeide op bij zijn grootouders Rose en Jack Clapp, die hij jarenlang als zijn ouders beschouwde. Dit bewogen begin van zijn leven vormt een essentieel onderdeel van zijn karakter en muzikale ziel.

Op zijn zestiende verjaardag ontving Clapton zijn eerste akoestische gitaar — een Hoyer — en raakte hij al snel volledig in de ban van de Amerikaanse blues. Artiesten als Robert Johnson, Muddy Waters en Big Bill Broonzy vormden zijn vroegste inspiratiebronnen. Hij bestudeerde hun stijlen intensief en legde daarmee de basis voor wat later zijn kenmerkende geluid zou worden.

Clapton begon zijn muzikale carrière bij The Roosters in 1963. Daarna speelde hij kort met verschillende andere muzikanten, terwijl hij op zoek was naar zijn eigen muzikale richting.

The Yardbirds (1963–1965)

In 1963 voegde Clapton zich bij The Yardbirds, een van de invloedrijkste Britse bluesbands van dat tijdperk. Met hen maakte hij zijn eerste professionele opnames en ontwikkelde hij zijn gitaarspel in rap tempo. Toen de band commerciëlere popsongs begon op te nemen — met name ‘For Your Love’ (1965) — verliet Clapton de groep uit onvrede. Voor hem was muziek een roeping, geen commercieel product.

Zijn korte maar significante periode bij The Yardbirds vestigde hem al als een gitarist om rekening mee te houden. Fans kalkten graffiti op Londense muren met de tekst ‘Clapton is God’ — een uitdrukking die zijn bijna mythische status in de muziekwereld symboliseert.

John Mayall’s Bluesbreakers  (1965–1966)

Na zijn vertrek bij The Yardbirds sloot Clapton zich aan bij John Mayall's Bluesbreakers, waar hij zijn vaardigheden verder aanscherpte en zijn bluesstijl verfijnde. Het album Blues Breakers with Eric Clapton (1966), ook wel bekend als het ‘Beano Album’, wordt beschouwd als een mijlpaal in de Britse blues.

Claptons gitaarspel op dit album — rauw, expressief en technisch meesterlijk — zette een nieuwe standaard voor elektrische blues in Groot-Brittannië. In deze periode experimenteerde hij met het gebruik van een Marshall-versterker op hoog volume, waardoor hij een warme, overstuurde toon creëerde die later zijn handelsmerk zou worden.

Cream: Een van de Eerste Supergroups (1966–1968)

In 1966 richtte Clapton samen met bassist Jack Bruce en drummer Ginger Baker Cream op — een van de eerste supergroups in de rockmuziek. De band combineerde blues, psychedelische rock en jazz tot een explosieve mix die het muzieklandschap van de late jaren zestig blijvend veranderde.

Met albums als Fresh Cream (1966), Disraeli Gears (1967) en Wheels of Fire (1968) scoorde de band enorme successen. Nummers als 'Sunshine of Your Love', 'White Room', 'Crossroads' en 'Badge' behoren tot de absolute klassiekers van de rockmuziek. Claptons gitaarsolo's in deze periode zijn legendarisch en worden nog steeds bestudeerd door gitaristen wereldwijd.

Blind Faith, Delaney & Bonnie en Derek and the Dominos (1969–1971)

Na Cream richtte Clapton Blind Faith op met Steve Winwood, Ginger Baker en Rick Grech. Het gelijknamige album (1969) was een groot commercieel succes, maar de band viel al na één album uiteen.

Een cruciale periode in zijn artistieke ontwikkeling was zijn samenwerking met Delaney Bramlett. Via Delaney & Bonnie and Friends ontdekte Clapton een meer ontspannen, op soul en gospel gebaseerde speelstijl. Hij ontwikkelde zich in deze periode ook verder als zanger.

In 1970 richtte hij Derek and the Dominos op, waarmee hij het meesterwerk Layla and Other Assorted Love Songs opnam. Het titelnummer Layla — geïnspireerd door zijn complexe relatie met Pattie Boyd — wordt beschouwd als een van de mooiste rocknummers ooit geschreven.

Persoonlijke Strijd (1971–1974)

De vroege jaren zeventig waren een donkere periode voor Clapton. Zijn persoonlijke problemen droegen bij aan een zware heroïneverslaving, waardoor hij zich jarenlang grotendeels terugtrok uit de muziekwereld. In 1973 hielp een concert, georganiseerd door Pete Townshend, hem terug op het podium.

In 1974 wist Clapton zijn heroïneverslaving te overwinnen, al ontwikkelde hij later een alcoholverslaving. Datzelfde jaar keerde hij terug met het album 461 Ocean Boulevard, waarop zijn succesvolle versie van I Shot the Sheriff stond — een nummer dat reggae bij een breder publiek onder de aandacht bracht.

Comeback en Commercieel Succes (1974–1989)

De tweede helft van de jaren zeventig en de jaren tachtig zagen Clapton transformeren van een controversiële bluesicoon naar een gevestigde rockster. Met albums als 'Slowhand' (1977) — dat de onvergetelijke nummers Lay Down Sally en Wonderful Tonight bevatte — bereikte hij een nieuw, breder publiek.

'Wonderful Tonight', een teder liefdeslied geschreven voor Pattie Boyd (met wie hij uiteindelijk in 1979 trouwde), werd een van zijn meest herkenbare nummers. Het eenvoudige maar emotioneel ontroerende gitaarspel in dit nummer toont een andere kant van Claptons talent: zijn vermogen om met minimale middelen maximale emotie op te roepen.

In 1981 organiseerde hij samen met Pete Townshend de 'Secret Policeman's Other Ball' concerten, en in 1985 trad hij op op Live Aid. Zijn samenwerking met Phil Collins op het album 'Behind the Sun' (1985) leidde tot enkele succesvolle singles.

Tears in Heaven (1990–1995)

Op 20 maart 1991 stierf Claptons vierjarige zoon Conor bij een tragisch ongeluk in New York. Dit verpletterende verlies leidde tot een van de meest emotionele composities in de popmuziek: Tears in Heaven, geschreven samen met Will Jennings. Het nummer won drie Grammy Awards in 1993 en toont hoe persoonlijk leed kan worden omgezet in universeel aansprekende kunst.

In hetzelfde jaar nam hij de legendarische MTV Unplugged op, een akoestisch concert dat later als album werd uitgebracht. Dit album werd het bestverkochte livealbum aller tijden en bevatte memorabele versies van Layla, Old Love en een indrukwekkende vertolking van Robert Johnsons Malted Milk. 

Blues Samenwerkingen en Latere Carrière (1995–Heden)

Met From the Cradle (1994) keerde Clapton terug naar zijn bluesroots. Het album bereikte de eerste plaats in zowel de VS als het VK een unieke prestatie voor een bluesnummer in dat tijdperk.

Zijn samenwerking met B.B. King op 'Riding with the King' (2000) werd zowel door critici als publiek enthousiast ontvangen. De plaat toonde twee bluesgiganten in perfecte harmonie en won een Grammy Award voor Best Traditional Blues Album.

Me and Mr. Johnson (2004) — een album volledig gewijd aan de muziek van Robert Johnson — belichaamde zijn levenslange devotie aan de man die hem als tiener had geïnspireerd. Clapton noemde Johnson ooit 'de meest belangrijke blueszanger die ooit heeft geleefd'.

In 2013 bracht hij het album Old Sock  uit, waarop hij een verzameling covers en eigen werk presenteerde. Het album onderstreepte zijn blijvende liefde voor traditionele muziekstijlen zoals blues en jazz, en bevatte bijdragen van onder anderen Paul McCartney en Steve Winwood.

In de 21e eeuw heeft Clapton zich ook ingezet voor goede doelen. In 1997 richtte hij Crossroads Centre op — een behandelcentrum voor verslaving op het eiland Antigua. Jaarlijks organiseert hij het Crossroads Guitar Festival, waarbij hij samen met andere gitaarsupersterren optreedt om fondsen te werven voor dit centrum.

Muzikale Erfenis en Invloed

Eric Clapton heeft meer dan honderd miljoen albums verkocht wereldwijd. Zijn invloed op de gitaarstijl van generaties muzikanten is nauwelijks te overschatten. Van Stevie Ray Vaughan tot John Mayer, van Gary Moore tot Joe Bonamassa — vrijwel elke moderne bluesgitarist erkent Clapton als een essentiële invloed.

Hij staat bekend om zijn gebruik van vibrato, string bending, en de pentatonische bluesschaal, maar wat zijn spel werkelijk onderscheidend maakt is zijn vermogen om emotie te communiceren via zijn instrument. Elke noot die Clapton speelt lijkt doortrokken van gevoelservaring — vreugde, pijn, verlangen, hoop.

Zijn gitaren zijn even legendarisch als zijn muziek. De 'Brownie' (1956 Fender Stratocaster) die hij gebruikte op het originele 'Layla'-album, de 'Blackie' (samengesteld uit verschillende vintage Stratocasters) die zijn primaire instrument werd in de jaren zeventig en tachtig, en zijn geliefde Martin acoustische gitaren — allemaal hebben ze bijgedragen aan het creëren van zijn iconische geluid.